روزهاي بودنش همه با او بيگانه بودند. كسي نه شاخه گلي مي آورد نه برايش مي خنديدند و نه مي گريستند . وقتي رفت همه آمدند ، برايش دسته گل آوردند سياه پوشيدند و براي رفتنش گريستند . شايد تنها جرمش نفس كشيدن بود .

نوشته شده در سه شنبه سی ام آبان 1385| ساعت 6:22 بعد از ظهر| توسط ستاره| |