زمین شماره سه ورزشگاه آزادی که خشک اما پر از چاله است، روی تپه ای در انتهای ورزشگاه اصلی آزادی قرار گرفته و دور تا دورش را حصار کشیده اند. دم در ورودی یک نگهبان دارد که همه رفت و آمدها را کنترل می کند، کمی آن طرف ترش یک اتوبوس پارک کرده که راننده اش، 28 مسافر را به داخل زمین فرستاده و تا دو ساعت دیگر که آنها برگردند، چرت می زند. 28 مسافر این اتوبوس گرمکن های ورزشی گشاد و بلندی پوشیده اند و با مقنعه و هدبندهای مشکی و سفید با هم فوتبال بازی می کنند. هوای دمدمی مزاج  بهاری گاهی سرد و ابری می شود و با رگباری فوتبالیست ها را خیس می کند. دخترها دو گروه شده اند; قرمز و سفید. سفیدها یک گل زده اند و حالا هم توپ را فرستاده اند توی زمین قرمزها، همه می خواهند گل بزنند، دم دروازه  قرمزها شلوغ شده، همه سر هم داد می کشند. سفیدها توپ را شوت می کنند به یک جایی لابه لای درخت ها و توپ گم می شود. یک نفر توپی می دهد دست دروازه بان تیم قرمز، دروازه بان توپ را با دستش پرت می کند وسط زمین. مربی با گرمکن سبز و طوسی و روسری مشکی کنار زمین ایستاده و فریاد می زند: "باید شوتش کنی"، اما توپ دیگر وسط زمین است و بازی ادامه پیدا می کند. می روم کنارش می ایستم و می گویم: "فوتبال بانوان هم میرزاپور داره؟" تازه متوجه من شده، خنده اش می گیرد، با خنده می گوید: "آره، درست می شن". شهرزاد مظفر، مربی جوان تیم فوتبال بانوان ایران است. تیمی که تقریبا سه ساله شده است و در این مدت یک عنوان نایب قهرمانی بازی های غرب آسیا را دارد و یک تجربه بازی با یک تیم باشگاهی از برلین آلمان را. حالا این تیم جوان باید برای بازی های غرب آسیا که مهر ماه امسال برگزار می شود، آماده شود .
مسئولان حراست ورزشگاه آزادی ترجیح می دهند که این تمرینات با وجود پوشش کامل اسلامی بازیکنان بدون پوشش خبری انجام بشود. برای همین هم مسئولان فدراسیون درست یک ساعت قبل از شروع تمرین می گویند که برای تهیه گزارش باید کارت مخصوص سازمان تربیت بدنی داشته باشیم و بدون آن اجازه ورود نداریم. از کارت سازمان که خبری نیست و برای گرفتن آن باید برویم دفتر خیابان سئول و معلوم نیست که گرفتنش چقدر طول می کشد.  اما دم در ورزشگاه هیچ کس مسئولان فدراسیون را نمی شناسد و ما را می فرستند پیش  آقای شکری، آقای شکری مجبور است به حاجی زنگ بزند  و کسب تکلیف کند. حاج آقا بار اول جواب مثبت نمی دهند،  بار دوم می گویند: "فقط خانم وارد شود" و بار سوم هم حرف هایشان را تکرار می کنند. حجت سپهوند دوربین به دست دم کیوسک نگهبانی ایستاده و به پسرها و مرد هایی نگاه می کند که وارد ورزشگاه می شوند و در جواب به نگهبان دم در می گویند: "شیرجه" و یا "تنیس". با سلام و صلوات وارد ورزشگاه می شوم و در آخرین مرحله هم به سوال  های خانم بدری سرپرست تیم جواب می دهم که از بقیه مهربان تر است و در جواب به حرف های من می گوید: "دست ما نیست،  قوانین حراست است." و بعد مرا می برد کنار زمین و به سوال هایم جواب می دهد: "ما تا روز اعزام هفت اردوی تدارکاتی برگزار می کنیم و درخواست بازی با تیم های خارجی را داده ایم که به احتمال زیاد در آینده یک بازی دوستانه با یک تیم باشگاهی از چین داریم". خانم بدری به بچه های تیم امیدوار است و فکر می کند که این تدارکات، بچه ها را حسابی آماده می کند و "امسال دیگر قهرمانیم". بازیکنان همچنان مشغول بازی هستند. شهرزاد مظفر همچنان کنار زمین ایستاده و با دقت بازی شاگردانش را نگاه می کند و هر چند وقت یک بار به آنها تذکر می دهد. تک تک حرکات آنها را زیر نظر گرفته و اشتباهاتشان را گوشزد می کند. حرف های مظفر تمام نشده که وسط زمین دو نفر با هم درگیر می شوند. یکی از قرمزها می گوید: "مال ماست" مظفر داد می زند: "صبر کن ببینم، داور چی می گه" یکی از تیم سفید می گوید: "داور هم نمی دونه چی بگه". مظفر یک نگاهی به کمک مربی تیم می اندازد و با لبخند سر تکان می دهد. اوضاع تقریبا آرام شده است، اما آن طرف زمین اتفاق دیگری می افتد. در حیاط باز شده است و حجت سپهوند با دو عکاس مرد دیگر وارد زمین می شوند. نمی دانم که حجت چه ژانگولری انجام داده تا اجازه ورود گرفته،  می رود سراغ مربی  تیم و با او خوش و بش می کند. بچه ها اما انگار هیچ کدام از این صحنه ها را نمی بینند و درگیر بازی خودشان هستند. اما ما حواسمان به عکاس ها پرت شده و بازی را از دست می دهیم. تیم سفید دوباره به قرمزها گل می زند و صحنه گل را نمی بینیم. یکی از قرمزها با سرافکندگی از جلوی مظفر رد می شود. "گل خوردین دوباره؟"، "آره خانم مظفر". مظفر زمان گل را از کمکش می پرسد و بعد به خاطر قولی که به عکاسان داده، سوت دو نیمه را می زند، بچه ها روی زمین ولو می شوند، اما صدای خنده شان قطع نمی شود. مظفر می ایستد و دخترها دورش حلقه می زنند. "تیم سفید بهتر بود،  تیم قرمز وسط زمین را خالی می  کرد. آن قدر نروید گوشه زمین، پاس عمقی بدهید، تنوع تاکتیکی بدهید. حالا بلند شید این آقایون می خواهند چند تا عکس بیندازند". دخترها همه دست به مقنعه می شوند، عکاس ها می خواهند همان طور نشسته از بچه ها عکس بگیرند، اما خانم بدری می گوید: "این طوری نه، گفتن این طوری عکس نگیرید." دخترها بلند می شوند، صف های سفید و قرمز درست می کنند و دنبال هم می دوند، حرکات کششی انجام می دهند و با انجام هر کدام از این حرکت ها بلند بلند می خندند و با هم شوخی می کنند. سرحال و خوشحالند، انگار نه انگار که ده روزی است که در اردو هستند. نیلوفر اردلان، از بچه های قدیمی تیم است،  با تجربه تر از بقیه به نظر می آید و حواسشم به همه است و با همه شوخی می کند و می خندد. "خوش می گذره؟" از سوالم خنده اش می گیرد: "آره بد نیست" "اوضاع اردو چطوره؟ راضی هستید" "سخته، ولی روحیه های بچه ها بهتر شده چون انگیزه داریم".
نمی تواند بایستد و به بقیه سوال هایم جواب بدهد. باید برود سراغ بچه ها تا نیمه دوم را شروع کنند. ازش می پرسم: "تو بزرگ تر تیم هستی، نه؟" "نه بابا، سهیلا از من بزرگ تره" اشاره می کند به سهیلا لرستانی که برای خودش دارد داخل زمین راه می رود. 28 ساله است و از استان لرستان آمده. "هندبال بازی می کردم، اومدم تهران مدرک مربی گری بگیرم، به تیم ملی فوتبال دعوت شدم"، یکی از بچه ها داد می زند "سهیلا بیا روپایی بزن عکس بگیرن". سهیلا می خندد، آن طرف تر یک نفر برگردون می زند، مظفر سوت به دست می آید سمت بچه ها و همه جمع می شوند وسط زمین. چند دقیقه بعد بازی نیمه دوم شروع شده. کنار زمین دو سه نفر از بچه ها که مصدوم هستند و دو دروازه بان ذخیره تیم ایستاده اند. مژگان آذر گشب، دروازه بان تیم است که فوتسال بازی می کرده و چون تیم فوتبال دروازه بان نداشته، دروازه بان شده است. مژگان، توپ های کنار زمین را جمع می کند و مجبورمی شود جلوی دوربین عکاس ها شیرجه برود تا از او عکس بگیرند. کمی این طرف تر دو تا از بچه های تیم روی نیمکت نشسته اند و به مژگان و بچه های توی زمین می خندند. زهره کودایی دروازه بان ذخیره است و بازی نمی کند و فرشته کریمی هم هافبک ریزه میزه و شیطانی است که امروز مریض شده و استراحت دارد. کودایی از خوزستان آمده و یک سال و نیم است که در تیم ملی بازی می کند، زهره اما بچه نازی آباد تهران است،  از بچگی با پدر و برادرهایش در زمین خاکی فوتبال بازی می کرده و چون کوچک بوده همیشه در دروازه می ایستاده، اما کم کم می آید وسط زمین و هافبک می شود. هیچ نسبتی هم با علی کریمی ندارد، اما در اردن که بازی می کرده، تماشاگران داخل استادیوم علی کریمی صدایش می کرده اند. یک بار هم که شماره 10 پوشیده و ضربه سر می زند، روزنامه های اردن او را علی دایی می خوانند. اما خودش از استیل بازیکن های ایرانی خوشش نمی آید و دوست دارد که مثل کریستیانو رونالدو بازی کند. زهره هم از دیدا خوشش می آید و طالب لو را بهترین دروازه بان ایران می داند. فرشته کم  سن و سال تر از زهره به نظر می آید و البته شیطان تر، ولی هردوشان 17 سال بیشتر ندارند و هر دوشان استقلالی هستند و هر دویشان به سختی درس می خوانند و هر دویشان هم مطمئن هستند که تیم ایران امسال قهرمان غرب آسیا می شود. در این تیم   دخترانه هیچ کس با هیچ کس کل کل نمی کند و برای هم اسم و لقب نمی گذارند. هوا حسابی سرد و تاریک شده است و بچه های کنار زمین آرام آرام توپ ها را جمع می کنند تا تمرین تمام شود. مظفر سوت پایان تمرین را می زند. بچه ها دور زمین می دوند تا بدن ها سرد شوند و با سوت آخر مربی هر کدام به یک سمتی می روند. کنار زمین همه سرگرم هستند، بطری های آب دست به دست می شود، استوک هایشان را عوض می کنند، توپ ها را جمع می کنند و بطری های آب را روی دوششان می اندازند و به طرف اتوبوس می روند تا چرت راننده را پاره کنند و به خوابگاه برگردند. یکی از بچه ها با بطری های آبی که روی دوشش گرفته از کنارم رد می شود و می گوید: "خانم بنویسید دخترهای تیم ملی عین بچه های تدارکات هستند." ((تیم بانوان امروز ساعت۵ اولین بازیش رو مقابل سوریه انجام میده این مسابقه اولین مسابقه تیم توی مسابقات غرب آسیاست.))

اس اس هم با مس توی استادیوم آزادی مساوی کرد.این بازی رو ندیدم اما طالب لو ۱جلسه و صادقی هم ۳جلسه محروم شدن.پرسپولیسم که دوباره بردو.....

منتظر نظراتتون هستم

قربان همتون:مهشید